Işıklar yavaş yavaş kararır, bordo kadife perdeler yana doğru ihtişamla açılırdı. Tutkulu aşklar, ömürlük bekleyişler, yanlış anlaşılmış masum kadınlar, yanlış anlaşılmış kara sevdalı erkekler, sevenlere mutlaka ama mutlaka bir fenalık eden kötü kadınlar, sevenleri kavuşturmak için elinden geleni yapan iyi kalpli babacan adamlar, zengin kızlar, fakir ama gururlu gençler, acıklı hikayeler, mutlu sonlar bir ışık hüzmesinden beyazperdeye dökülür, seyredenleri kah ağlatır, kah güldürürdü. O beyazperdeye sureti düşen nice kahraman, hayran olduğumuz sinema artistleriydi aslında. Bunu bilir ama yine de o hayale inanırdık.
" Artist " kelimesi şimdilerde sadece olduğundan daha havalı görünmeye çalışanlar için kullandığımız alaycı, hatta biraz da küçümseme içeren bir anlam taşıyor. Oysa o vakitle hayran olduklarımıza, o ulaşamadığımız, uzaktan sevdiğimiz yıldızlara " Artist " derdik biz.
Mecmualarda yayımlanan adreslerine mektuplar yazar, günlerce hatta aylarca, bir imzalı kartpostal gelecek diye heyecanla beklerdik.
Gazetelerdeki röportajlarını ezber eder, resimlerini kesip duvarlarımıza asardık. Eğer şanslıysak, ya bir filmin galası için şehrimize gelmişlerse uzaktan da olsa şöyle bir görür ya da biri bir gazino da sahneye çıkmış ve biz de bir suareye ailece gidebilmişsek, o hayal perdesindeki kahramanı yakından görüp, senin benim gibi birer insan olduklarına inanabilirdik.
Yeşilçam artistlerinin büyük bir kısmı bir dönem türlü gerekçelerle gazino sahnesine çıktı, plak doldurdu. Kimi sinemadan bir yılda kazandığını sahneden bir ayda kazanmanın cazibesine kapıldı, kimi gerçekten sesine güvendi, şarkı söylemek istedi, kimiyse bunu hayranlarıyla yakın olmanın kolay yolu kabul etti, en azından denemek istedi.
Sebebi ne olursa olsun, sinema artistlerini sahnede görmek seyirci için hep çok heyecan verici idi. Dublaj denilen şey nedeniyle birçoğunun konuşma sesini bile tanıyamıyorken ya da nice filmde nice kez şarkıcı rolünde "play-back" yapmışlarken, onları kendi sesiyle şarkı söylerken dinlemek ya da izlemek eşsiz bir deneyimdi. Bu yüzden de Yeşilçam yıldızlarının sahne ve plak denemeleri hep çok ilgi gördü, çok ses getirdi. Beğenilenler kadar beğenilmeyenlerde oldu ama denilebilir ki bu durum onların artistliklerine hiç mi hiç zeval getirmedi.

Bu albüm projesi başından beri bizi çok heyecanlandırdı. Sinema artistlerinin bir çoğu bir denemeden ibaret kalmış ve unutulmuş plaklarındaki şarkılarını bir araya getirmek ve onları memleket popüler kültüründe silinmez izler bırakmış gazinolardan yola çıkarak bir " Şöhretler Gazinosu " kadrosu şeklinde sizlere sunmak fikri, gerçektende çok heyecan vericiydi.
İşimiz zordu ama ODEON bu güne dek hangi zoru başaramamıştı  ki. Nitekim başta Dani Grünberg ve elbette Zeynep Göktürk olmak üzere, sayısız insanın da heyecanımıza ortak olarak destek vermesiyle epeyce uzun bir zamana yayılmış olsa da proje nihayet, üstelik yola çıkarken düşündüğümüzden çok daha renkli bir içerikle nihayetlendi.
Çok genç yaşta kaybettiğimiz sinemanın  " Taçsız Kralı " Ayhan Işık, yıllar boyu sinema salonlarını kahkahaya boğmuş, adeta ailemizden birileri olmuş Sadri Alışık, yeri doldurulamayacak muhteşem Neriman Köksal, hem sinema hem de tiyatro da ölümsüzleşmiş Tolga Aşkıner ve Kerem Yılmazer, altmışlardan bu yana zirvede kalmış Nebahat Çehre, olağanüstü oyunculuk stiliyle bir ekol olmuş Fikret Hakan, beyazperdenin hala hatırlanan birkaç çocuk oyuncusundan biri olarak gönüllerde taht kurmuş Parla Şenol, aslında tiyatro oyuncusu olmasına rağmen, hem sinema hem de müziğe uzun yıllar emek vermiş Bora Ayanoğlu, Yeşilçam'ın en güzel ve en iyi yürekli
"kötü kadın"ları Suzan Avcı, Lale Belkıs, güzellikleri kadar oyunculuklarıyla da dillere destan Sevda Ferdağ ve Sezer Güvenirgil...