YİNE BİZİ BİZDEN ALACAK HATIRALAR

“Bak Bir Varmış Bir Yokmuş” adlı karma pop albümünün ilki 2003 yılında yayınlandı. ODEON, zengin arşivinin Türk Müziği sayfasını daha önce çevirmişti ama, işin pop kısmı için, biraz daha beklemek zorunda kalmıştık. Gerçi Tanju Okan’ın albümü ile (“Best Of-Bir Zamanlar”), işin pop tarafının da Odeon nezdinde çok zengin olduğunu hissetmemiş değildik ama, “Bak Bir Varmış…” albümleri, hemen hemen herkesi, en müşkülpesent olanlarımızı bile memnun etmiş, gözlerimizi doyurmuştu.
Bu ilk albüm, birkaç nedenle çok önemliydi.
Bir yandan, popüler müziğimizin en güçlü-en farklı seslerine yeniden kulak vermemizi sağlıyordu. Gönül Turgut ve Ay-Feri gibi diva’lar mesela, yıllar yıllar sonra, ilk defa bu albüm ile yüzlerini göstermiş, o kimselere benzemez seslerini 2000’lere de taşımışlardı. Bu albüm, çok sayıda şarkıyı-yorumcuyu “Dijital Çağ”a taşımaktaydı. Bu yeni çağa uyum da, “kaybolmamak”, geleceğe uzanmak, bir ihtimal dünya döndükçe dönmek demekti. Çünkü 45’lik ya da LP’ler üzerinde kalmak demek, eninde sonunda, bir gün kaybolmak, temelli bir şekilde yok olmak demekti. ODEON, bu ilk karma albüm ile pop müzik tarihimizi oluşturan şarkıları avuç avuç kurtarmaya başlamıştı.
Albümün gördüğü büyük ilgi, işin devamını da getirdi, hem de çok iyi, çok sıkı bir biçimde getirdi. 2-3-4 dedi ODEON; ve yetmedi, 5 dedi. Devamlılık dediğimiz şeyin pek önemsenmediği, ya da önemsense bile kolay kolay başarılamadığı memleketimizde, ODEON’un bu albüm dizisi ile bir “Pop Kütüphanesi” oluşturma yolunda, epeyce yol aldığı rahat rahat söylenebilir. Üstelik başka kişi ya da firmalara örnek olarak, yol göstererek… Bu albüm sonrası, müziğin geçmişine doğru ciddi bir yolculuk başlamış ve çoğu firma, ODEON’u takip ederek, geçmişi günümüze bağlamaya gayret etmişti.

GEÇMİŞE YOLCULUK

Müzik dünyamızı neredeyse tek başına inşa etmeye başlamış firmalarımızdandır ODEON. 1923 yılında kuruldu ve 1925 yılında ilk plak kaydını (Hafız Ahmet) yaptı. Her türlü yeniliğe, gelişmeye ayak uydurarak da, ısrarlı bir şekilde yoluna devam etti. “Mekanik kayıt”, “elektrikli kayıt”a; “Taş Plak”, “LongPlay”, “45'lik”, “kaset” ve “CD”ye evrilmiş, her seferinde de ODEON öncü cephede yer alarak yeniliklere ayak uydurmuş; tutucu davranmadan, eski sistemde ısrar etmeden işe koyulmuştu.
Hafız Ahmet ile başlayan plak işi; Sadettin Kaynak, Hafız Kemal, Latife Hanım, Bedia Rıza Giz, Müzeyyen Senar, Hamiyet Yüceses, Safiye Ayla, Münir Nurettin Selçuk ve benzeri dev isimlerle sürdürüldü. Geliştirilen çok sayıda projeyle, işin “batılı” yanı da ihmal edilmdi. Yabancı şarkılar-şarkıcılar da piyasaya sunuldu ve Türk popunun bir an evvel doğma ve oluşması yolunda önemli adımlar atıldı.
“Müzik” uğruna böylesine ısrarlı bir şekilde mücadele veren bir firmanın, Türk popunu başlatan şarkı olan “Bak Bir Varmış Bir Yokmuş”u Taş Plak olarak piyasaya sunup, neredeyse bir devrim yaratmış olması da sürpriz değildir elbette. Bu konuda kafa yoran, denemeler yapan, emek harcayan, ter döken ve en önemlisi risk alan bir firmaydı ODEON. Böyle yapılmadığında, olduğu yerde kalacağını, hatta gerileyeceğini de bilmekteydi. Bu nedenle, o güne kadar hiçbir örneği görülmemiş olmasına rağmen, bir Fransızca şarkıya Türkçe söz yazan Fecri Ebcioğlu’nun denemesini, İlham Gencer'e okutup piyasaya sürmekte bir an dahi tereddüt etmemişti. Bunun bir tesadüf olmadığı oldukça açıktır. Şirketin başında bulunan yöneticiler, muhtemelen bir “pop” dalgasının, önlenemez bir şekilde yükselmekte olduğunu görmüş ve işe koyulmuşlardı… Tek çalışma da bu değildi. Bunun dışında, Türk popunun bir başka öncü ismi Tülay German’a da muhtelif denemeler yaptırılmış, Türkçe şarkılar kaydedilmiş ancak bunlar piyasaya sunulmamıştı.
ODEON artık Türkçe pop şarkı da söylenmesi konusunda ısrar etmiş ve başarmıştı. Arkası çorap söküğü gibi geldi sonraları. Yolu ODEON açmıştı ve kısa bir zaman içinde bu yoldan geçmek isteyen binlerce isim çıkmıştı.

ÇIKALIM MODA YOLUNA

“Bak Bir Varmış Bir Yokmuş” serisinin bütün albümleri büyük bir ilgi gördü, hem de herkes tarafından. O döneme, o günlere, o şarkılara meraklı kuşak da ilgi gösterdi bu albümlere, kulağına çalınan naif söz ya da melodilerle neye uğradığını şaşıran genç kuşak da… Hem “sade dinleyici” ilgilendi bu albümlerle, hem de konservatuar ve benzerleri yerlerde bu işin eğitimini vermekte olan öğretim üyeleri, hatta doçent ve profesörler de… Bu ilginin, bu ciddiye almanın (ya da alınmanın) nedeni de çok açık: Dizinin bütün albümleri, büyük bir titizlikle hazırlanmış, bu iş için büyük bir dikkat ve emek harcanmıştı. Albümlerin genel çerçevesi, rastgele ya da olabildiği gibi değil, aksine büyük bir titizlik ve ciddiyetle çizilmiş, dinleyene o günlerin ruhu, havası olabildiğince sağlam bir biçimde verilmeye çalışılmıştı. Bir yandan geçmişe dalmak, anmak-hatırlamak için çok iyi bir fırsattı bu albümler, bir yandan da bir “tarih kitabı” vazifesini görmekte, dinleyenlere şarkıların-seslerin üzerinden o günleri anlatmaktaydı: O zamanlar ne yapardık? Ne düşünür, nasıl davranırdık? Şarkıların alt yapısı (gitarın, piyanonun, davulun çalınma biçimi yani tınısı) o günlerin havasını taşıyıp duruyordu bize; şarkıyı seslendirenin vokal biçimi ya da tekniği de atmosferi tamamlıyor ve henüz şarkının neden söz ettiğine kulak verememişken bile kendimizi bir anda 60 ya da 70’lerin içinde buluveriyorduk. Bu çok kırılgan, bugün bize biraz da (maddi ve manevi anlamda) “yokluk ve zorluk” yılları gibi görünen o yılların asıl şifresi ise şarkıların intro’su bitip de şarkıcı devreye girdiğinde tam çözülebiliyordu. “İnsan”a duyulan sevgi ve bağlılık baş köşedeydi bu şarkılarda; küfür yoktu, hakaret yoktu. Çekip giden sevgilinin ardından bile kötü söz söylenmiyor, beddua edilmiyordu. “O” terketmiş, çekip gitmişti ama yine de “mesut” olmasını dilemek, kötü gün görmemesi için dua etmek gerekirdi. Hatta bu albümlerde yer alan Timur Selçuk’un, “Sen Nerdesin?”de dediği gibi “dönecek-görünecek diye yuvamızı çiçeklemeli” ve beklemeliydik.
Ayten Alpman’dan Ajda Pekkan’a, Rana ve Selçuk Alagöz kardeşlerden Cici Kızlar’a, Nesrin Sipahi’den Ömür Göksel’e, Ayla Algan’dan Hümeyra’ya, Dario Moreno’dan İlham Gencer’e, Şecaattin Tanyerli’den Tanju Okan’a, Cihan Akerson’dan Melike Demirağ’a varana kadar, onlarca şarkı ve şarkıcı yer aldı bu dizide. Tamamı da hayatımızı güzelleştirmiş, yaşadıklarımıza anlam katmış şarkı ve şarkıcılar bunlar.
Ve şimdi de, hepsi ama hepsi bir arada, tek bir kutuda.
Hem de yine büyük bir kısmı ilk defa yayınlanıyor olan şarkıların yer aldığı ilave bir diskle; bu kutuya özel beşinci bir diskle. Esin Afşar’ın Anadolu pop alanında radikal bir denemesi olan “Zühtü”den, bizi Bulutsuzluk Özlemi ile sarıp sarmalamış Nejat Yavaşoğulları’nın “Sen Diyorsun ki”sine, Nilüfer’in seslendirdiği ve pop müziğimizin gerçek bir kahramanı olan Mustafa Alpagut’a ait şarkısı “Hatıra Defteri”nden, yakın bir zamanda bir “Best of”u yayınlanmış Marc Aryan’ın “Moda Yolunda” davetine kadar, birbirinden önemli, birbirinden şenlikli şarkılar var bu yeni halkada da.
Bu şarkılara, bu isimlere yine kulak vereceğiz; vermek zorundayız! Hayat onlarsız çok tatsız, çok kuru, hatta bazen iyiden iyiye sıkıcı. Bu şarkıların her biri ayrı bir dünya… Bu dünyanın dönmesini, durmadan dönmesini de çoğunlukla Grünberg ailesine, yani ODEON’a borçlu olduk.
Teşekkürler Dani Grünberg.
Teşekkürler Zeynep Göktürk ve bütün ODEON çalışanları.
Çok yaşa ODEON.

Naim Dilmener

|    Ana Sayfa    |    Yukarı    |